Doğa ve Mevsimler Şiirleri

Sabah erkenden kalktım, pencere buz tutmuş,
Kadıköy iskelesinde martılar susmuş.
Bir çay söyledim kendime, demli ve koyu,
Dışarıda kar yağıyor, örtüyor her yolu.

Vapurlar seferden kalkmaz oldu bugün,
Boğaz'ın üstünde ağır bir sis, bir düğün
gibi beyaz ve sessiz. Kimse konuşmuyor.
Sobada kestane patlıyor, içim üşüyor.

Ne kadar çok bekledim bu karı çocukken,
Elimde eldiven, burnumda bir sızı, bitten
temiz bir sevinç. Şimdi camdan bakıyorum,
aynı beyazlığa, ama başka bir yerden.

Akşam olunca lambalar yanar teker teker,
Sokakta ayak izleri, bir de kedi tek tük.
Kar durur, şehir uyur, ben kalırım,
bardağın dibinde soğumuş bir çay, bir hüzün.

Ağır, ağır çıkacaksın bu merdivenlerden,
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak,
Ve bir zaman bakacaksın semâya ağlayarak...

Sular sarardı... yüzün perde perde solmakta,
Kızıl havâlar seyret ki akşam olmakta...

Eğilmiş arza, kanar, muttasıl kanar güller;
Durur alev gibi dallarda kanlı bülbüller,
Sular mı yandı? Neden tunca benziyor mermer?

Bu bir lisân-ı hafîdir ki rûha dolmakta,
Kızıl havâlar seyret ki akşam olmakta...

İncecikten bir kar yağar
Tozar Elif Elif deyi
Deli gönül abdal olmuş
Gezer Elif Elif deyi

Elif'in uğru nakışlı
Yavru balaban bakışlı
Yaylası küçük yokuşlu
Çözer Elif Elif deyi

Karac'oğlan eğmelerin
Gönül sevmez değmelerin
İliklenmiş düğmelerin
Çözer Elif Elif deyi