Birlikte Yazılan Dizeler

Sabah erkenden kalktım, pencere buz tutmuş,
Kadıköy iskelesinde martılar susmuş.
Bir çay söyledim kendime, demli ve koyu,
Dışarıda kar yağıyor, örtüyor her yolu.

Vapurlar seferden kalkmaz oldu bugün,
Boğaz'ın üstünde ağır bir sis, bir düğün
gibi beyaz ve sessiz. Kimse konuşmuyor.
Sobada kestane patlıyor, içim üşüyor.

Ne kadar çok bekledim bu karı çocukken,
Elimde eldiven, burnumda bir sızı, bitten
temiz bir sevinç. Şimdi camdan bakıyorum,
aynı beyazlığa, ama başka bir yerden.

Akşam olunca lambalar yanar teker teker,
Sokakta ayak izleri, bir de kedi tek tük.
Kar durur, şehir uyur, ben kalırım,
bardağın dibinde soğumuş bir çay, bir hüzün.

Ağır, ağır çıkacaksın bu merdivenlerden,
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak,
Ve bir zaman bakacaksın semâya ağlayarak...

Sular sarardı... yüzün perde perde solmakta,
Kızıl havâlar seyret ki akşam olmakta...

Eğilmiş arza, kanar, muttasıl kanar güller;
Durur alev gibi dallarda kanlı bülbüller,
Sular mı yandı? Neden tunca benziyor mermer?

Bu bir lisân-ı hafîdir ki rûha dolmakta,
Kızıl havâlar seyret ki akşam olmakta...

Üryan geldim yine üryan giderim
Ölmemeğe elde fermanım mı var
Azrail gelmiş de can talep eyler
Benim can vermeğe dermanım mı var

Dirilirler dirilirler gelirler
Huzur-ı mahşerde divan dururlar
Harami var deyi korku verirler
Benim ipek yüklü kervanım mı var

Karac'oğlan der ki ismim överler
Ağu oldu tatlı aşı yiyeler
Topraklar başıma kara derler
Benim konup göçtüğüm yurtlar mı var

İncecikten bir kar yağar
Tozar Elif Elif deyi
Deli gönül abdal olmuş
Gezer Elif Elif deyi

Elif'in uğru nakışlı
Yavru balaban bakışlı
Yaylası küçük yokuşlu
Çözer Elif Elif deyi

Karac'oğlan eğmelerin
Gönül sevmez değmelerin
İliklenmiş düğmelerin
Çözer Elif Elif deyi

Saçma ey göz eşkden gönlümdeki odlara su
Kim bu denlü tutuşan odlara kılmaz çâre su

Âb-gûndur günbed-i devvâr rengi bilmezem
Yâ muhît olmuş gözümden günbed-i devvâra su

Zevk-ı tîğundan aceb yok olsa gönlüm çâk çâk
Kim mürûr ile bırakır rahneler dîvâra su

Hâk-i pâyine yetem dir ömrlerdir muttasıl
Başını taştan taşa urup gezer âvâre su

Beni cândan usandırdı cefâdan yâr usânmaz mı
Felekler yandı âhımdan murâdım şem'i yanmaz mı

Kamu bîmârına cânân devâ-yı derd eder ihsân
Niçin kılmaz bana dermân beni bîmâr sanmaz mı

Şeb-i hicrân yanar cânım döker kan çeşm-i giryânım
Uyarır halkı efgânım kara bahtım uyânmaz mı

Gul-i ruhsârına karşu gözümden kanlu akar su
Habîbim fasl-ı güldür bu akarsular bulanmaz mı

Fuzûlî rind-i şeydâdır hemîşe halka rüsvâdır
Sorun kim bu ne sevdâdır bu sevdâdan usânmaz mı

İlim ilim bilmektir
İlim kendin bilmektir
Sen kendini bilmezsin
Ya nice okumaktır

Okumaktan mana ne
Kişi Hakk'ı bilmektir
Çün okudun bilmezsin
Ha bir kuru emektir

Dört kitabın ma'nisi
Bellidir bir elifte
Sen elifi bilmezsin
Bu nice okumaktır

Yunus Emre der hoca
Gerekse bin var hacca
Hepisinden iyice
Bir gönüle girmektir

Aşkın aldı benden beni
Bana seni gerek seni
Ben yanarım dünü günü
Bana seni gerek seni

Ne varlığa sevinirim
Ne yokluğa yerinirim
Aşkın ile avunurum
Bana seni gerek seni

Aşkın aşıklar öldürür
Aşk denizine daldırır
Tecelli ile doldurur
Bana seni gerek seni

Aşkın şarabından içem
Mecnun olup dağa düşem
Sensin dünü gün endişem
Bana seni gerek seni

Yunus'durur benim adım
Gün geçtikçe artar odum
İki cihanda maksudum
Bana seni gerek seni

Ben yürürüm yâne yâne
Aşk boyadı beni kane
Ne âkilem ne divâne
Gel gör beni aşk neyledi

Gâh eserim yeller gibi
Gâh tozarım yollar gibi
Gâh akarım seller gibi
Gel gör beni aşk neyledi

Akar sulardan çağlarım
Dertli ciğerim dağlarım
Şeyhim anuban ağlarım
Gel gör beni aşk neyledi

Ya elim al kaldır beni
Ya vaslına erdir beni
Çok ağlattın güldür beni
Gel gör beni aşk neyledi

Yûnus Emre biçâreyim
Baştan ayağa yâreyim
Dost ilinden âvâreyim
Gel gör beni aşk neyledi

Akşamüstü Kadıköy iskelesinde
rüzgârın taşıdığı kokuyu bilirim:
ıslak taş, tuz, bir de mazot.
Vapurlar giderken ardında bıraktığı
köpük değil, bir tür susuş.

Ben her gün aynı bankta otururum,
cebimde soğumuş iki kuruş,
avucumda bir çay bardağı kırığı.
Kimse sormaz niye buradasın diye,
ben de sormam kendime.

Bazen yağmur başlar inceden,
şemsiyem yok, zaten unutmuşum
nerede bıraktığımı.
Kaldırım taşları arasında bir çay kaşığı
kayıp, belki de benimki.

Saatime bakmam artık,
içi durmuş, akrep yorgun.
Bir kedi geçer önümden, aldırmaz,
ben de aldırmam geçip gidişine.
Böyle akar gün, böyle akşam olur.

Biri martıya ekmek atar uzakta,
ben ekmeğimi kendime saklarım.
Kırıntısı cebimde, tuzu dudağımda,
bir çay daha söylerim, demli olsun.
Beklerim, belki gelir, belki gelmez.

Madem ki savrulacağım fanilik rüzgârında
Okunsun bari gönlüm Eylül yapraklarında