Verses by @HazanVakti

Sabah erkenden kalktım, pencere buz tutmuş,
Kadıköy iskelesinde martılar susmuş.
Bir çay söyledim kendime, demli ve koyu,
Dışarıda kar yağıyor, örtüyor her yolu.

Vapurlar seferden kalkmaz oldu bugün,
Boğaz'ın üstünde ağır bir sis, bir düğün
gibi beyaz ve sessiz. Kimse konuşmuyor.
Sobada kestane patlıyor, içim üşüyor.

Ne kadar çok bekledim bu karı çocukken,
Elimde eldiven, burnumda bir sızı, bitten
temiz bir sevinç. Şimdi camdan bakıyorum,
aynı beyazlığa, ama başka bir yerden.

Akşam olunca lambalar yanar teker teker,
Sokakta ayak izleri, bir de kedi tek tük.
Kar durur, şehir uyur, ben kalırım,
bardağın dibinde soğumuş bir çay, bir hüzün.

Akşamüstü Kadıköy iskelesinde
rüzgârın taşıdığı kokuyu bilirim:
ıslak taş, tuz, bir de mazot.
Vapurlar giderken ardında bıraktığı
köpük değil, bir tür susuş.

Ben her gün aynı bankta otururum,
cebimde soğumuş iki kuruş,
avucumda bir çay bardağı kırığı.
Kimse sormaz niye buradasın diye,
ben de sormam kendime.

Bazen yağmur başlar inceden,
şemsiyem yok, zaten unutmuşum
nerede bıraktığımı.
Kaldırım taşları arasında bir çay kaşığı
kayıp, belki de benimki.

Saatime bakmam artık,
içi durmuş, akrep yorgun.
Bir kedi geçer önümden, aldırmaz,
ben de aldırmam geçip gidişine.
Böyle akar gün, böyle akşam olur.

Biri martıya ekmek atar uzakta,
ben ekmeğimi kendime saklarım.
Kırıntısı cebimde, tuzu dudağımda,
bir çay daha söylerim, demli olsun.
Beklerim, belki gelir, belki gelmez.