اشعار در عشق و دلدادگی

در حیاطِ خلوتِ ما باد می‌آید و می‌رود
و بویِ گلِ انار از دیوارِ کاهگل می‌گذرد
تو نیستی، اما ردِّ انگشتانت
رویِ کاشیِ فیروزه‌ایِ حوض مانده است
مثلِ خنده‌ای که نیمه‌کاره ماند.

من از حافظ فقط یک بیت را از بر دارم
و آن را هر شب برای چراغِ خاموش می‌خوانم
کسی صدایم را نمی‌شنود
مگر کبوتری که رویِ طاقچه
قرصِ نانش را با من قسمت می‌کند.

عطرِ نارنج در کوچه پیچیده است
و من هنوز در فکرِ آن جمله‌ام
که در نامه نوشتم و پاره کردم
"دلم برایت تنگ شده"
چه ساده است این حرف، و چه سنگین
مثلِ سکه‌ای مسی در جیبِ کهنه.

اگر روزی از راه رسیدی
و در را کسی باز نکرد
بدان که من همان‌جا، پشتِ پنجره
چایِ دوم را برایت دم کرده‌ام.

در حیاطِ کوچکِ ما، بویِ گلِ نارنج
و صدایِ چرخِ کهنهٔ چاه، هر غروب
تو می‌آمدی با کفش‌های خاکی و خیس
و من از پشتِ شیشه، دستم را
رویِ بخارِ پنجره می‌کشیدم، آهسته
تا جایِ انگشتانت بماند.

حافظ گفته بود: عشق آسان نمود اول
ولی من هنوز، بعد از این همه سال
وقتی از کوچهٔ باریک می‌گذرم
و بویِ نانِ تازه از تنورِ همسایه می‌آید
دلم مثلِ گنجشکی که روی سیم نشسته
بی‌سبب می‌لرزد.

کاشیِ فیروزه‌ایِ مسجدِ نزدیک
در آفتابِ ظهر، رنگِ چشمانت را دارد
و من هر بار که از آنجا می‌گذرم
سلام می‌کنم، بی‌آنکه بدانی
به تو، یا به آن روزهای دور.

شب‌ها که باد می‌آید از سمتِ تاکستان
و ستاره‌ها را روی پشت‌بام می‌ریزد
من نامه‌ای می‌نویسم، کوتاه
به خطِ لرزان، روی کاغذِ کهنه
و بعد تا صبح بیدار می‌مانم
با چایی که سرد می‌شود در فنجان
و این سوال که آیا
در آن شهرِ دور، پشتِ همان پنجره
کسی هنوز بخار را پاک می‌کند یا نه.

در حیاطِ کاشیِ ما، باد می‌گذرد
و بویِ گلِ انار از پنجره می‌آید
تو چای می‌ریزی، دستت می‌لرزد
از سرما نیست
از آن چیزی است که میانِ دو کاسه
آرام نفس می‌کشد

من نامه‌ای نوشتم به خطِ شکسته
به دیوارِ خشتیِ قدیمی سپردمش
کبوتری آمد، دانه‌ها را برداشت
و نامه را نبرد
شاید هنوز می‌خوانَدش

امشب ستاره‌ها را شمردم
تا خوابم ببرد
یکی کم بود
همان یکی که همیشه
پشتِ ابرهای شیراز
منتظرِ من است

اگر بیایی
حوضِ خشک هم پر از آب می‌شود
و باغبانِ پیر
که سال‌هاست مرده
از پشتِ دیوار
سرش را تکان می‌دهد